Sami powiedzcie, czy ta zakładka nie wygląda jak plan metra w jakimś tam Londynie, Paryżu czy innej Barcelonie? 😀
Kolory mocne, zdecydowane.
I tak powiało wielkim światem, wakacyjnymi wyprawami, odrobiną szaleństwa.
U mnie do wakacji jeszcze trochę czasu :). No i nie będzie to żadne z wymienionych miast. Ba, nawet metra nie będzie.
Pozdrawiam🚆
Jak zapewne wiele i wielu z Was, wybrałam się w minioną środę na oglądanie zaćmienia słońca. Było nas troje dorosłych i troje dzieci, co było pewnym wyzwaniem. Na szczęście niedaleko od jednej z moich córek wybudowano niedawno sztuczne jezioro - była więc potrzebna przestrzeń i nie trzeba było jechać zbyt daleko.
Światło tego wieczoru było fantastyczne. Złota godzina nieco inaczej.
Towarzyszyły nam rybitwy, kaczki i łyski w dużych ilościach, za jeziorem były żurawie, na koniec koziołek. I jeszcze jakiś niezidentyfikowany zwierz pływający (wydra?!).
Lornetka, choć niewykorzystana do obserwacji słońca, była dużą atrakcją. 🙃😏
Byliśmy wyposażeni w kilka czarnych płytek (tylko do zerkania co jakiś czas) i super konstrukcję kartonową tworzącą tzw. camera obscura.
Najpierw stała na ziemi, potem wykorzystaliśmy wózek jako podstawę. Sprawdziło się, aczkolwiek trzeba było pilnować, by entuzjaści nie popsuli precyzyjnego ustawienia. 🤣
I tak pozytywnie melancholijnie.
Ta piosenka "przyszła" do mnie trzy lata temu (no, bez miesiąca) za pośrednictwem człowieka, którego nie podejrzewałam o granie na gitarze. Nie znałam jej wcześniej, choć jest wiekowa. Z czasów, gdy często śpiewało się pięknie o Ważnych Sprawach. (Teraz oczywiście też się o tym śpiewa, choć chyba jest to ciut bardziej niszowe. Może to zresztą moje boomerskie niesprawiedliwe oceny?)
Autorem jest kanadyjski pieśniarz Gordon Lightfoot. Nagrał ją w 1968 r.
Co jakiś czas do niej sięgam. Śpiewaliśmy to ostatnio w maju na wieczorze karaoke na końcu świata....
Tekst poniżej. Wiem, że nie wszyscy znają angielski, ale można sobie wrzucić w Deepla czy inny translator.
Piosenka nie tylko o porach roku...
Pussywillows, cat-tails, soft winds and roses Rainpools in the woodland, water to my knees Shivering, quivering, the warm breath of spring Pussywillows, cat-tails, soft winds and roses Catbirds and cornfields, daydreams together Riding on the roadside, the dust gets in your eyes Reveling, disheveling, the summer nights can bring Pussywillows, cat-tails, soft winds and roses Slanted rays and colored days, stark blue horizons Naked limbs and wheat bins, hazy afternoons Voicing, rejoicing, the wine cups do bring Pussywillows, cat-tails, soft winds and roses Harsh nights and candlelights, woodfires a-blazin' Soft lips and fingertips resting in my soul Treasuring, remembering, the promise of spring Pussywillows, cat-tails, soft winds and roses.
Takie kwiatki oglądane z okna. Albo z tarasu na piętrze. Z daleka.
Albo też... kolorowe kamyki bądź muszelki na plaży. Gdy byłam dzieckiem, zdarzał się na naszej plaży gruby piach, ciemniejszy, nie ten miałki biały, i te jego ziarenka były kolorowe – choć nie było tam tyle żółtego, co na mojej zakładce. Teraz – mam wrażenie – piasek jest chyba dosypywany...
Kropeczki, które zwykle zaczynają się od kończenia kawałków nici pozostałych po innych zakładkach, potem wykorzystują już skojarzenia kolorów. Bardzo uspokajające działanie.
Terapeutyczne wręcz.
